Levi

Op 2 september 2025 is onze prachtige zoon Levi geboren. Na 2 eerdere miskramen was het voor mij lastig te vertrouwen in deze nieuwe zwangerschap. Toch leek alles helemaal goed te gaan. Tot week 12, waarop ik wat licht bloedverlies had. De angst voor nog een miskraam was groot, maar gelukkig bleek alles met de baby helemaal ok! In de weken erna volgenden nog wat meer lichte bloedingen, maar we dachten dat dit kwam door te veel inspanning en een vervelende hoest door verkoudheid.
Echo’s lieten steeds zien; het gaat goed! Ik ging het toch in ieder geval maar wat rustiger aan doen.
Rond 18 weken kreeg ik nog flinke bekkenpijn, net voor we nog lekker even op vakantie gingen naar Griekenland. Ik kon nog geen 2 minuten normaal lopen, en had weer wat licht bloedverlies. We zijn toen nog in een nabije stad nog naar een verloskundige geweest voor een echo. Alles bleek weer goed, wel kwam het advies voor nader onderzoek, om na te gaan waar het bloedverlies vandaan kwam.
Na thuiskomst kregen we de 20 weken echo en werd duidelijk: ik had vasa previa met een placenta bilobata, waarbij er risico bestaat op plotse en toch wel levensbedreigende bloedingen, gevaarlijk voor zowel de baby als voor mij. Dit sloeg best hard in. Nog rustiger aan doen dan maar, wat best lastig was met onze prachtige dochter van 2 thuis.
Toch had ik hierna tot zo’n 30 weken geen bloedingen meer en was de bekkenpijn ineens bijna weg.
Zou het gevaar dan alsnog geweken zijn? Helaas kreeg ik opnieuw een bloeding tijdens de eerste nacht van een campertripje met vrienden, en de bloeding was ditmaal een stukje heftiger. Een korte snelle tocht naar het ziekenhuis volgde, waar ik een aantal nachten opgenomen bleef. Alles bleek gelukkig goed met de baby, de placenta liet niet los en de grote aders die onbeschermd voor de baarmoederuitgang langs liepen waren intact. Er was waarschijnlijk slechts weer een licht scheurtje aan de rand van de placenta ontstaan door de groei van mijn buik.
Hierna volgenden nog eens 5 bloedingen met spoedopnames in het ziekenhuis. Wat een stress gaf het om iedere keer weer naar huis te moeten gaan met de onzekerheid rond dat grote risico… De buik voelde weer erg zwaar, ook mijn bekken speelde weer op. De artsen besloten niet te lang te willen wachten met de geplande keizersnede, want iedere keer kon het toch echt ineens mis zijn. Dat viel me zwaar, ik gunde mijn zoontje zo een voldragen zwangerschap en was bang voor de gevolgen van een vroeggeboorte. Toch waren we het ermee eens dat het risico te groot was om langer te wachten. Waar eerst de planning lag voor een geplande keizersnede in week 37, werd deze geleidelijk aan vervroegd tot uiteindelijk de definitieve termijn van 34+6.
Een paar dagen ervoor werd ik weer opgenomen in het ziekenhuis, en ik mocht blijven tot de keizersnede. Wat een opluchting was het om niet weer naar huis te moeten, ondanks dat ik steeds mijn man en dochtertje zó enorm miste. De keizersnede, met ruggenprik, duurde bijna 1,5 uur door wat complicaties. Levi werd al in de eerste 10 minuten geboren. Wat bijzonder om hem eindelijk te zien! Ik gaf hem een kus en daarna mocht hij heerlijk met zijn trotse papa buidelen en kreeg hij van hem zijn eerste flesje. Ik bleef nog achter in de operatiekamer. 2,5 uur later werden we herenigd op onze eigen kamer op de neonatale afdeling van het st. Antonius ziekenhuis. Ik mocht hier Levi voor het eerst echt vasthouden, wat was dat een mooi moment!
Iets erna bleek echter dat Levi zijn koolstofwaarde te hoog was; hij ademde niet goed en heel onrustig. Hij kwam aan de CPAP te liggen en schommelde de eerste dagen in zijn zuurstof, met pieken en dalen in zijn hartslag. Gelukkig deed hij het hartstikke goed en herstelde hij goed in de week erna. Midden in de nacht was er toen opeens een besluit om hem van de CPAP op de Oxiflow over te zetten. Dat vonden we heel erg spannend, want hij leek nog niet super stabiel. Toch ging dat best goed en kon zijn zuurstof langzaam afgebouwd worden. Na 1,5 week kon hij helemaal zonder de ademondersteuning en uiteindelijk ging ook de monitoring uit, alleen het sonde slangetje bleef nog. Geen buzzende machines meer! Spannend, maar oh wat waren we trots op hem. Het is zo’n sterk mannetje!
Bijna twee weken na de bevalling gingen we naar huis. Eindelijk ons complete gezin samen thuis! En wat is onze dochter trots op haar broertje. Ze was helemaal door het dolle heen toen hij thuis kwam, zo mooi en bijzonder om te zien. Inmiddels is de sonde er, na een paar dagen thuis, ook uit. Hij moet nog wel verder aansterken, want hij is nog erg vermoeid. Maar hij groeit al super goed.
Lieve Levi, wat zijn we blij met jou en wat doe je het goed, ondanks de lastige start. We hebben alle vertrouwen in je en genieten echt volop met jou erbij in ons gezinnetje!