Milou

Ze was er duidelijk klaar voor: onze Milou maakte haar entree bij 32 weken.
Brekende vliezen op het werk, een Uber-ritje naar het OLVG, en een razendsnelle stuitbevalling later was ze er. Compleet overrompeld door de bevalling, en kort daarna opnieuw door de onbekende wereld van de neonatologie die zich voor ons ontvouwde.
De ziekenhuisdagen zijn intens: bezorgdheid en angst wisselen zich af met dankbaarheid, leermomenten en vreugde. In sneltreinvaart leren we alles over de zorg voor onze premature dochter. Tegelijk genieten we onwijs van de buidelmomenten en van elke kleine vooruitgang die ze boekt.
Nu, na twee wisselingen van ziekenhuis, zijn we met z’n drietjes in het St. Antonius in Utrecht, waar Milou, inmiddels 35 weken, goed aansterkt en steeds minder hulp nodig heeft. We kijken uit tot ze sterk genoeg is om met ons mee naar huis te gaan.
We zijn ontzettend dankbaar voor de warme, persoonlijke zorg die we op de verschillende locaties hebben mogen ontvangen. Tegelijkertijd merken we dat het lastig is om alles wat er in zo’n korte tijd is gebeurd te bevatten. Het voelt alsof we in een sneltrein zitten die we niet kunnen vertragen. Gelukkig helpen de prachtige foto’s die fotografe Tineke van stichting EarlyBirds heeft gemaakt ons om bewust stil te staan bij deze bijzondere periode. Daar zijn we haar en de stichting heel dankbaar voor!