Stevie

Na gebroken vliezen bij 27 weken begon voor ons een onzekere tijd. Mama werd direct opgenomen in het Radboud. De artsen zeiden al snel: “Het kan elk moment gebeuren.” Elke dag was spannend, zou ze blijven zitten, of zou onze kleine meid zich toch eerder melden? Wat begon als dagen van afwachten, veranderde langzaam in weken vol spanning voor elke dag dat Stevie nog even bleef.
Maar in de nacht van 24 op 25 september ging het ineens snel. Mama kreeg plotseling hoge koorts (40 graden) en daardoor kwamen de weeën op gang. De artsen vermoedden meteen een infectie, iets waar ze al alert op waren sinds de gebroken vliezen. De hartslag van Stevie werd vlak, en door de hoge koorts kon mama de weeën nauwelijks opvangen. Na drie uur zonder vooruitgang besloten de artsen dat het zo niet langer kon. Mama en de baby waren beiden uitgeput. Ze werd met spoed naar de OK gereden en om 06:45 uur werd onze Stevie geboren, met 32 weken en 1 dag.
Na haar geboorte had ze wat moeite met het regulieren van haar ademhaling en lag ze een paar dagen aan de CPAP, maar gelukkig herstelde ze snel. Al gauw mocht ze van het Radboud naar het CWZ, een stap dichter bij huis.
En daar zitten we nu alweer een tijdje, vol liefde te wachten tot we eindelijk met haar naar huis mogen. Stevie doet het supergoed: ze groeit, drinkt en is alert. Alleen heeft ze af en toe nog wat dipjes, kleine dalingen in haar hartslag en zuurstofgehalte. Zodra ze 48 uur lang geen enkel dipje heeft gehad, mogen we haar direct mee naar huis nemen. Daar kijken we zó naar uit.
De dagen in het ziekenhuis beginnen inmiddels een beetje op elkaar te lijken, en soms komen de muren wel een beetje op ons af. We zitten nu meer dan 2 maanden nonstop in het ziekenhuis. Maar als we haar zien liggen, rustig slapend op onze borst, haar kleine handje op onze huid, dan weten we weer waarom we dit allemaal doen.
We buidelen zoveel mogelijk, en dat zijn echt de mooiste momenten van de dag. De rust, de warmte, haar kleine lijfje dat steeds sterker wordt , het blijft bijzonder.
Lieve Stevie, wat zijn we trots op je. Wat doe je het geweldig goed. Nog even volhouden, meisje, dan mogen we eindelijk samen naar huis.