Jorrit & Niels

Na een postitieve test gingen we vol spanning en enthousiasme naar de verloskundige voor de eerste echo. Hierop leek alles goed, alleen was er niet één, maar twee kloppende hartjes te zien! Dat was toch wel een beetje schrikken, maar ontzettend welkom. Dit was ook direct onze laatste afspraak bij de verloskundige, omdat de vervolgafspraken allemaal in het ziekenhuis werden gepland. De kinderen deelden een placenta, wat het allemaal wat extra spannend maakte en waardoor we wekelijks voor een echo moesten. Op de echo’s was te zien dat de kindjes beide goed groeiden, maar toch ook een klein beetje uit elkaar gingen groeien. Maandag 22 december hadden we weer een controle echo en leek gelukkig alles goed. Op naar de laatste kerst met z’n tweeën.

Dit liep toch allemaal anders, toen op woensdagochtend 24 december met 29 weken mijn vliezen braken. Na overleg met het ziekenhuis zijn we met spoed naar het UMCG in Groningen gebracht. In het UMCG kreeg ik longrijpers en weeënremmers. De echo liet zien dat de vliezen inderdaad gebroken waren, maar gelukkig nog wel twee mooie hartslagen. Na twee rustige kerstdagen in het ziekenhuis waren de longrijpers ingewerkt en werden de weeënremmers afgebouwd. Niet veel later begon ik “harde buiken” te voelen. Dit heeft de hele nacht en ochtend aangehouden. De volgende dag bleek dat het geen harde buiken waren, maar dat de bevalling was begonnen. Helaas wilde de bevalling niet goed doorzetten. Om de kinderen niet te veel te belasten is ’s avonds besloten om over te gaan tot een keizersnede. Hierna ging het allemaal erg snel.

Op de O.K. stonden de kinderartsen en verpleegkundigen van de NICU al te wachten. De operatie werd gestart en binnen enkele minuten waren we ouders geworden van Niels en Jorrit, twee mooie, maar nog erg kleine jongens (1080 en 1230 gram). Nadat alle apparatuur was aangesloten zijn de jongens langs mij bij de operatietafel gereden en naar de NICU gegaan. Met bed en al ben ik even later ook naar de NICU gebracht, om bij onze jongens te kunnen zijn.

De dagen die volgenden waren erg onwerkelijk. We waren voor het eerst ouders geworden, maar elke avond moesten we ze weer achter laten op de NICU en sliepen we in het Ronald McDonaldhuis. Gelukkig deden ze het erg goed en maakten ze al snel mooie stappen vooruit, wat ons veel hoop gaf. Na drie weken in het UMCG mochten we op 15 januari naar het Frisius in Heerenveen. Dichter bij huis en vooral een mooie stap vooruit. Hier mochten ze al snel vanuit een couveuse in een wiegje liggen en konden ze hun eerste kleren aan. Helaas bleef Niels moeite houden met zelf ademhalen.
Om een goede diagnose te kunnen stellen moest Niels weer terug naar Groningen, hier werd geconstateerd dat het om een open ductus ging. Dit was geen reden om in het UMCG te blijven en kon Niels weer snel naar zijn broer in Heerenveen. Na veel geduld kon Niels ook zonder zuurstof, waarna we begin maart naar huis mochten.

We willen iedereen bedanken voor de goede zorgen, het personeel in zowel het UMCG als in het Frisius, maar ook de mensen van het Ronald McDonaldhuis en de stichting EarlyBirds voor de mooie foto’s!