Maeve

‘Volmaakter dan we hadden durven dromen, ben je vroeger dan verwacht gekomen.’
— geboortekaartje Maeve Bekkering

Zwanger worden, zwanger zijn en zwanger blijven zijn niet altijd vanzelfsprekende of zaligmakende
dingen in het leven. Toch betekenen al deze dingen niet dat het niet tot een positieve afloop kan
leiden. Ik neem jullie graag mee in ons verhaal.

Mijn man vroeg ’s ochtends of ik het fijn zou vinden als hij met mij mee zou gaan naar de zoveelste
controleafspraak bij de verloskundige. Omdat wij die week gingen verhuizen naar ons nieuwe huis,
antwoordde ik dat dat niet nodig zou zijn. Ik zei gekscherend dat ik hem echt wel zou bellen als het
foute boel was. Helaas kwam dat telefoontje er ook.

Met 27 weken bleken mijn vliezen al twee weken gebroken te zijn. Van dopplers naar echo’s, van
longrijping naar onderzoekjes, naar: ‘Mevrouw, u krijgt waarschijnlijk vanavond nog een baby.’
Deze baby zou extreem prematuur zijn, dus ik mocht niet hier bevallen.

Die avond werden we per ambulance naar Veldhoven vervoerd. We zijn daar ontzettend warm
begeleid. Er was begrip en empathie in overvloed. We kregen rondleidingen op de NICU ter
voorbereiding op wat komen ging.

De dagen duurden lang en de weken vlogen om.
Die ‘vanavond een baby’ bleef uit. Iedereen zag dat als iets positiefs. Uiteraard: ‘hoe langer, hoe
beter’ en ‘in je buik ontwikkelt ze het beste’. Alles was rationeel gezien beter om haar gewoon te
laten zitten waar ze zat. Dat was voornamelijk beter voor degene die niet zwanger was en niet
achterbleef in het ziekenhuis.

Dagelijkse CTG’s vertelden ons dat Maeve zich nog prima vermaakte op de plek waar zij zat. Ze
maakte geen aanstalten om te komen. Vanwege de combinatie van gebroken vliezen, stuitligging en
de baarmoeder voor de uitgang, kon ik niet op natuurlijke wijze bevallen. Maeve zou met 39 weken
middels een keizersnede gehaald worden.

Toch was het mentale gedeelte zwaarder dan het fysieke.

Ik ben in totaal vijf weken opgenomen geweest in Veldhoven. De resterende vier weken tot die 39
mochten in een ziekenhuis dichter bij huis. Gelukkig bleek dat ik alsnog op natuurlijke wijze kon
bevallen, wat maakte dat de situatie nooit gevaarlijk kon worden wanneer deze begon.

Na het bereiken van de ‘magische’ 32 weken mocht ik in de thuismonitoring, begeleid door het
Moeder Kind Centrum van Bravis.
Voor mij bleken de plakkers niet goed te werken, waardoor ik iedere dag kort langskwam voor een
CTG.

Ik wil in dit stukje kort uitlichten dat er in de medische wereld soms vergeten wordt verder te kijken
dan protocollen. Ik voelde mezelf met de dagen en weken verder afglijden tot een persoon die ik niet
was. Ziekenhuizen zijn ingericht op medische wetenschap en gezondheidszorg.
Ik heb gesprekken gevoerd over het moment waarop mentale gezondheid zwaarder weegt dan het
medische.

Bij 34+4 leek er een einde aan de onrust te komen en diende zich een heel mooi meisje aan.

Tip van mij: mocht je buikpijn krijgen en twijfelen of je hulp nodig hebt, ga dan niet te veel uit van
ChatGPT. Het bleken wél weeën 😉

Er kwam een onwijs knap en lief meisje ter wereld, aan wie wij de naam Maeve hebben gegeven.

Ik heb zowel in MKC Veldhoven als in MKC Bergen op Zoom dagelijks gepassioneerde mensen aan het
werk gezien. Ik ben hen dan ook zeer dankbaar voor iedereen die zijn of haar rol heeft vervuld in
deze periode.

Ook een dankjewel aan Stichting Early Birds, die deze reportage mogelijk maakt voor de
allerkleinsten en hun ouders. ❤️