Faye
Toen ik zwanger was van onze eeneiige tweeling, Faye en Alice, had ik nooit kunnen bedenken dat ons verhaal zo zou lopen.
Rond 27 weken zwangerschap stopte het hartje van Alice. Vijf weken lang droeg ik haar nog bij me, terwijl we hoopten dat Faye nog zo lang mogelijk veilig in mijn buik zou blijven. Met 31 weken braken mijn vliezen en vijf dagen later, met 31+6 weken, werd Faye via een keizersnede geboren in het LUMC. Op diezelfde dag moesten we ook afscheid nemen van onze lieve Alice.
Ondanks haar veel te vroege geboorte maakte Faye vanaf het allereerste begin een goede start. Daarna volgde een periode in het LUMC, het Rijnstate in Arnhem en uiteindelijk het CWZ in Nijmegen, waar ze verder mocht groeien en sterker werd.
Vandaag gaat het gelukkig ontzettend goed met Faye. Deze Earlybirds-reportage is voor ons daarom extra bijzonder. De foto’s herinneren ons niet alleen aan hoe klein en kwetsbaar ze was, maar vooral aan de liefde, de hoop en de veerkracht die ons door deze periode hebben gedragen.
Ons verhaal is er één van intens gemis en grote dankbaarheid. Alice blijft voor altijd onze dochter en Faye laat ons iedere dag zien hoe bijzonder en krachtig het leven kan zijn.
Soms maakt een reportage nog meer indruk dan anders. Op 26 juli reed ik naar het Canisius in Nijmegen voor kleine Faye en haar ouders. Toen ik aankwam lag Faye nog lekker te slapen in haar bedje, terwijl haar papa en mama vertelden over de afgelopen weken. Kleine Faye is namelijk een deel van een tweeling. Verdrietig genoeg is haar zusje Alice overleden tijdens de zwangerschap, met 27 weken. Faye kon nog een paar weken doorgroeien bij mama en is uiteindelijk geboren met 32 weken. Papa en mama vertelden met zoveel liefde over beide meisjes; Alice voor altijd in hun hart en Faye in hun hart en in hun armen.
Faye werd intussen wakker en had een beetje honger. Terwijl ze haar flesje dronk bij papa op schoot hield mama haar handje vast. Het drinken was nog een beetje vermoeiend en bij mama in de armen kreeg ze de rest van de voeding via de sonde. Daarna nog even een schone luier en heerlijk knuffelen met papa en mama; daarvan kon ik mooie foto’s maken! Na de voeding, luier en knuffelen was Faye wel heel moe en mocht ze fijn bij papa in de grote stoel op een zacht kussen liggen, wat heerlijk! Faye kreeg natuurlijk een Earlybirdje en papa en mama mochten er ook eentje kiezen voor Alice, 2 vogeltjes bij elkaar. Lieve sterke Faye en lieve, dappere papa en mama, ik wens jullie heel veel geluk!








Wat bijzonder om te lezen. Ikzelf heet Alice. Ik ben een eeneiige tweeling. Mijn zusje, Nadine, heeft het destijds niet gered. Ik vermoed dat Faye & Alice ook TTS syndroom hadden? Dat had ik met mijn zusje Nadine namelijk. Ik dacht, ik plaats een reactie omdat ik mij verbonden voelde met dit verhaal. Geluk en verdriet staat soms dicht bij elkaar. Ik hoop dat Faye later moeder mag worden van een dochter en haar ‘Alice’ kan noemen. Want dat heb ik samen met mijn man gedaan. Onze eerste kind, geslacht was een verrassing. Maar het werd een meisje en ik wist meteen de naam. Namelijk ‘Nadine’