Danique

Van de ouders
Op 24 oktober gingen wij nietsvermoedend richting het UMCG voor onze derde groeiecho. Ons meisje bleek iets achter te lopen in haar groei, maar door mijn voorgeschiedenis tijdens de zwangerschap (afwijkende NIPT en daarop volgende vruchtwaterpunctie) leek het mij fijn dit te laten vervolgen in het UMCG. Zo gezegd, zo gedaan. Eerdere echo’s en onderzoeken waren tot dan toe elke keer positief geweest, het enige wat ik de vorige keer te horen kreeg was ‘rustig aan en minder werken’. Dus ook deze keer gingen we uit van een goede echo. Echter werd er tòch iets afwijkend gezien; een verhoogde druk binnen de placenta. Omdat ik had aangegeven dat ik het lastig vond om met zekerheid te zeggen wanneer ik haar voelde, maar wèl het idee had dat dit de afgelopen dagen wat wisselend was geweest, werd ik voor de zekerheid aan de CTG gelegd. In eerste instantie was het lastig om een goede meting te maken waardoor ik 2x een half uur extra moest blijven. Uiteindelijk kreeg ik het nieuws dat ik werd opgenomen. Geen paniek, de metingen waren niet zo danig zorgwekkend dat er actie ondernomen moest worden, maar een goede controle was wel raadzaam.
Na een tijdje werd ik toch voorzichtig voorbereid op een vroeg geboorte. Ik kreeg de eerste dosis longrijping want, ondanks ze er vanuit ging dat ze nog wel een tijdje zou blijven zitten, dan had ik de aanbevolen 2 dosissen maar alvast gekregen. De gehele middag en avond moest ik aan de CTG, rond een  uur of 22 werd ons aangeraden te gaan slapen want ook de hele nacht moest ik gecontroleerd worden. Omdat ik een zij slaper ben vroeg ik of ik ook op mijn zij mocht gaan liggen, de verpleegkundige gaf aan dat baby’s het vaak fijn vonden als moeder op haar linkerzij ging liggen dus dat deed ik ook. In tegenstelling tot andere baby’s vond die van ons dat dus juist niet zo fijn… Haar hartactie werd juist rommeliger en kreeg meer dipjes, nadat ik 10 minuten later weer terug op mijn rug ben gegaan trok dit helaas niet bij en werd mij verteld dat ze het nog een half uur zouden aankijken. Wanneer zij geen betere hartactie zou laten zien, dan zouden ze serieus gaan nadenken over een sectio.
Omdat ik goed zicht had op het scherm van de CTG wist ik al dat de kans op een sectio zeer groot was en inderdaad een paar minuten later werd mij verteld dat ik zou worden voorbereid om naar de OK te gaan. Rond 00:00 werd ik verwacht, wat maakte dat ik een zwangerschapsduur van precies 31 weken heb kunnen aantikken voor we onze (kleine) meid ontmoette.
Op 25 Oktober 2025, om 00:25 kwam daar een huilende en mooi roze gekleurd meisje ter wereld.
Ze werd langer dan ik had verwacht aan ons laten zien en ook mocht haar vader direct mee naar het ‘opvang kamertje’. Dit alles stelde mij wel gerust. Omdat ik zelf tijdens de opleiding tot operatie assistent meerdere sectio’s heb gezien/geassisteerd in het UMCG wist ik dat zij dat kamertje in zou gaan, dit is achteraf ook een groot voordeel geweest. Ik kan me voorstellen dat het erg beangstigend is dat je baby daar ineens heen gebracht wordt in de situatie waar wij in zaten, zonder dat je weet dat dit een standaard procedure is.
Nadat de ruggenprik was uitgewerkt mocht ik nog langs de NICU om bij onze dochter te kijken, iets wat ik niet had verwacht! Hier werd mij nog gevraagd of ik haar wilde vasthouden, ofwel buidelen, maar na 3 shots morfine wist ik dat ik dat helaas geen uur zou volhouden maar ik vond het zo fijn om te horen dat die mogelijkheid er gewoon was!
Uiteindelijk heeft onze kanjer 8 dagen op de NICU gelegen, elke dag maakte zij zulke goede stappen! Elke dag werd de c-pap voorzichtig afgebouwd, eerst in de zuurstof percentages en daarna de druk. Na een aantal dagen had ze genoeg aan borstvoeding via de sonde en mocht haar infuus eruit. Uiteindelijk begon ze in gewicht te groeien en zo konden we steeds meer van het stoplicht op ‘groen’ zetten. Na 8 dagen mocht zij over naar een medium care afdeling en hebben wij gekozen voor Nij Smellinghe.
En ook hier waren ze al snel tevreden over hoe ze het deed, niet alleen zij overigens ;). Ze groeide in zowel gewicht als lengte, mocht haar couveuse inruilen voor een warmte bedje en deze heeft alweer een tijdje ingeruild voor een wiegje met kruiken. Ondertussen geniet ze van haar badjes, past ze goed in een klein vallend maatje 44 en drinkt ze bijna alle voedingen deels uit het flesje.
Op het moment van schrijven is ze voor het eerst een hele dag van de monitor af! Zelfs ons ontslagdatum is al inzicht en zullen wij dus binnenkort dit hoofdstuk ik het ziekenhuis sluiten. Mocht zij het inderdaad zo goed blijven doen zoals zij het nu doet en op 15 December met ontslag gaan, is ze 7 weken en 3 dagen opgenomen geweest. Is ze van 35cm naar 45cm gegroeid en zo’n 1500 gram aangekomen (geboortegewicht 1186 gram). Al met al zijn we meer dan trots op ons meiske!
Wij willen stichting earlybirds en in het bijzonder Regina bedanken voor de foto’s! Hopelijk kunnen we er over een tijdje naar kijken en denken ‘ohja, zò ging het toen!’. De foto’s laten gewoon echt zien hoe een ochtendje er bij ons uitzag en het is zeker waardevol om haar er zo mooi en puur op te hebben staan.

Van de fotograaf
Omdat de groei iets achterbleef, waren er extra controles in het UMCG. Zo ook met 30 weken. Ook nu werd geconstateerd dat de groei iets achterbleef en er wellicht wat minder beweging van de kleine meid te voelen was. Er werd voor de zekerheid een CTG gemaakt. En dit bleek een goede keuze, want in de uren erna werd duidelijk dat de kleine het in de buik minder goed had. Haar hartslag schommelde en daarom werd besloten om niet langer te wachten. Precies met 31 weken werd Danique, na een voorspoedige keizersnede, op 25 oktober geboren. Ze had een geboortegewicht van 1186 gram.
Danique had gelukkig een goede start en na een week was de ademhalingsondersteuning afgebouwd en mocht ze de NICU van het UMCG verlaten en werd ze overgeplaatst naar het Nij Smellinghe in Drachten.
En vandaag is ze ruim een maand oud en heeft Danique samen met haar ouders een goed ritme gevonden. Ze groeit goed, heeft de couveuse ingeruild voor een wiegje en papa en mama kunnen de verzorging voor haar grotendeels zelf doen. Mooi om te zien hoe Melissa en Bastiaan er met veel liefde en een positieve en ontspannen houding invulling aan geven.
Vandaag wordt de sondepleister – dit keer door papa en mama – vervangen en wordt Danique even lekker opgefrist. Daarna doet Danique dapper een poging om uit het flesje te drinken en wanneer de rest van de voeding via de sonde wordt gegeven, buidelt ze lekker bij mama, maar houdt ondertussen alles om zich heen goed in de gaten.
Een goed moment voor mij om af te ronden. Ik pak mijn spullen weer in en Danique is inmiddels lekker in slaap gevallen.
Melissa en Bastiaan, ik wens jullie enorm veel geluk samen toe en ik hoop dat jullie wens – samen thuis Kerst vieren – uit mag komen.