Pim

Een bijzonder begin, vastgelegd in beelden en herinneringen
Op 18 februari mocht ik mijn eerste proefshoot doen voor Stichting Earlybirds. Voor deze bijzondere opdracht reisde ik naar het Laurentius Ziekenhuis Roermond, waar Pim met 34 weken werd geboren.
Bij binnenkomst maakte ik kennis met zijn ontzettend trotse ouders en natuurlijk met de kleine strijder zelf. De kennismaking voelde meteen warm en vertrouwd. Niet veel later mocht Pim heerlijk in bad en daarna rustig bij mama drinken. Wat deed hij het goed. Het was prachtig om te zien hoe zijn papa en mama als een echt team samenwerkten en hun zoon met zoveel rust en liefde verzorgden.
Het werd een mooie en indrukwekkende ervaring, één die moeilijk in woorden te vatten is, maar die ik wél in beelden heb mogen vastleggen. Achter die beelden schuilt een verhaal dat zijn moeder zelf het allermooist kan vertellen.

De moeder van Pim vertelt:
1 januari hadden wij ons heel anders voorgesteld. We hadden nooit gedacht dat we die avond in het ziekenhuis zouden belanden vanwege een bloeding, en dat met pas 29 weken zwangerschap. Er was een kans dat onze baby geboren zou worden, maar gelukkig bleef hij nog even veilig in mijn buik.
Er was al een vermoeden dat de baby wat klein was en dat werd tijdens de dagen in het ziekenhuis bevestigd. Hij zou zijn eigen groeicurve moeten gaan volgen. Vanaf dat moment kregen we elke week controles en werd besloten dat ik rond week 37 ingeleid zou worden. Een datum moest nog worden gepland… maar uiteindelijk bleek dat helemaal niet nodig.
Met 34 weken en 3 dagen braken mijn vliezen en een dag later werd onze lieve Pim geboren. Een klein maar ontzettend dapper ventje van 1875 gram en 43 centimeter.
Hij werd nagekeken en in de couveuse gelegd. Zelf ademen kon hij gelukkig goed, maar hij werd wel goed in de gaten gehouden met een monitor en kreeg een sonde. Al snel mochten de eerste kabeltjes weg, wat waren we trots. Na nog 24 uur onder een blauwe lamp vanwege geelzucht mocht Pim al snel naar een warmtebedje. Onze kleine man deed het super.
Via de lieve verpleegkundigen hoorden we over EarlyBirds en wat ben ik daar dankbaar voor. Wij houden eigenlijk niet zo van fotoshoots, maar deze shoot voelde totaal niet ongemakkelijk. We konden gewoon genieten van onze Pim, terwijl er ondertussen foto’s werden gemaakt. Het is zo’n waardevolle herinnering aan een mooie en intensieve periode.
Lieve Robin, bedankt hiervoor.
Terwijl ik dit schrijf zitten we nog in het ziekenhuis. Pim ligt inmiddels al in een normaal bedje en misschien mogen we over een paar dagen naar huis… een heerlijk vooruitzicht.