Noé

In de nacht van 4 op 5 mei 2026 werd ik plots wakker. Had ik in mijn bed geplast? Sliep ik zo diep dat ik dit niet heb gevoeld? Verbaasd liep ik in het donker naar de badkamer om me op te frissen en nieuwe kleding aan te doen. Maar het bleef maar stromen. Ik weet toch zeker dat ik goed wakker ben en mijn plas echt op houdt. Hier klopt iets niet. Ik maak Andy wakker. Ik denk dat mijn vruchtwater is gebroken zeg ik.
Even later bel ik Isala Zwolle. Daar was ik medisch onder controle vanwege mijn Colitis ulsarosa.
Meteen moesten we komen.

Eenmaal in Zwolle aangekomen was het overduidelijk. Dit is vruchtwater. Meteen kreeg ik wee remmende medicijnen en longrijpende medicatie in een spuit. Ik was 28 weken en 3 dagen zwanger. Dit was veel te vroeg. Er zou alles gedaan worden om te proberen ons dochtertje zo lang mogelijk in mijn buik te houden. De dagen vorderden. In het weekeind van Moederdag 10 mei kreeg ik plots 2 bloedingen. Ondanks dat de verpleegkundigen aangaven dat het nog weken kon duren voor ik zou bevallen, was ik er zelf niet gerust op. En ja hoor, 11 mei begonnen de eerste indalingsweeen. Op 12 mei om 6.50 uur ben ik uit eindelijk bevallen van onze dochter Noé met een zwangerschapsduur van 29 weken en 3 dagen. Ze woog 1295 gram.

Eenmaal opgenomen op de NICU vliegt de tijd aan je voorbij. Je wordt enorm geleefd. Helaas werden er bij Noé twee hersenbloedingen gevonden in de eerste dagen. Dit gaf zo veel onzekerheid met zich mee. Worden ze groter? Blijft het hierbij? Houdt ze er iets aan over? Wat is het verdere verloop?

Noé deed het heel erg goed op de NICU. Toen ze 32 weken was mocht ze over naar de high/medium care. Hiervoor zijn we overgeplaatst naar Harderwijk. Ze lag hier nog aan een beetje low flow, aan de monitor voor haar Brady’s en apneu’s , ze moest nog leren drinken uit een fles, uit haar warmte bedje gaan. Als we dit allemaal met haar hadden bereikt zou ze naar huis mogen.
Ook dit deed ze in een razend tempo zonder al te veel complicaties. De hersenbloedingen werden nog regelmatig bekeken. Deze bleven stabiel en namen zelf alweer een beetje af! Wat een topper! Op zondag 5 juli was het zover. We mochten met haar naar huis! Na bijna 8 weken ziekenhuis, mochten we haar meenemen. Het moment waar we zo naar hadden uitgekeken. En toch ook erg spannend tegelijk. Gaat het thuis wel goed? Weten we zeker dat ze het kan? Wat als er iets gebeurd? Dan zijn de artsen niet eventjes zo om de hoek.

Nu een week verder merken we dat we steeds meer vertrouwen krijgen. In haar en de situatie. Dat we haar beetje bij beetje als een “normale” baby kunnen zien. We zijn zo mega trots op haar!

 

Op zaterdag 27 juni mocht ik een reportage maken bij de kleine Noé. Noé was geboren na een zwangerschap van 29 weken en kwam terecht in een liefdevol gezin met een grote zus. Grote zus was ook bij de reportage. Noé, tijdens de reportage 34 weken, lag nog lekker te slapen toen ik aankwam. Grote zus gaf haar een aai over haar bolletje en toen Noé in badje mocht werd ze wakker. Haar zus hielp bij alles; de baby wassen, aankleden, zelfs de sokjes kon ze met hulp van mama aan krijgen. Samen met papa nog een mooie strik om haar haartjes en klaar om de hele familie op de foto te zetten. Daarna was het tijd voor de voeding. Terwijl mama met grote zus even het flesje ging opwarmen kon papa in alle rust even knuffelen met Noé. Heel veel geluk met z’n vieren!