Marell

Op een zonnige zondagochtend mag ik een reportage maken van Marell. Wanneer ik de familiekamer in het Saxenburgh Medisch Centrum in Hardenberg binnenstap, zie ik een tafereel dat me direct doet denken aan een newbornshoot bij mensen thuis: gezellige chaos, trotse ouders, een grote broer met zijn speelgoed en een prachtig slapend meisje.

We maken kennis en al snel is het tijd voor Marell om in bad te gaan. Ontspannen, volledig op haar gemak en met veel oogcontact met haar moeder geniet ze zichtbaar van het warme badje. Omdat ze daarna zo mooi wakker is, krijgt ze bij papa een flesje. En dat doet ze ontzettend goed. Na een tijdje wordt ze moe. Met haar handje laat ze heel duidelijk weten dat het voor nu genoeg is. Dan volgen nog een paar heerlijke knuffelmomenten, kusjes van haar grote broer, een vrolijke groepsknuffel en uiteindelijk mag Marell weer lekker slapen in haar wieg.

Wanneer je dit leest, lijkt het bijna een gewone kraamperiode. Maar niets is minder waar.

Ik neem je mee naar twee weken vóór deze reportage.

Bij een zwangerschapsduur van 32 weken krijgt mama Kimberly onverwachts bloedverlies. Een enorme schrik. Ze wordt opgenomen in het ziekenhuis, in de hoop dat het bloeden stopt en de zwangerschap nog wat langer kan worden voortgezet. Maar het bloeden houdt aan en uiteindelijk is de bevalling niet meer uit te stellen.

Op 27 juni wordt Marell geboren.

Ze kent een moeilijke start. Terwijl haar ouders erover vertellen, voel ik de spanning van die eerste minuten bijna zelf. Gelukkig gaat het daarna snel de goede kant op. Stapje voor stapje laat Marell zien hoe sterk ze is en in de twee weken die volgen boekt ze prachtige vooruitgang.

Ze drinkt inmiddels al af en toe uit een flesje, maar het grootste deel van haar voeding krijgt ze nog via de sonde. Ook dat is anders dan je je als ouders tijdens de zwangerschap had voorgesteld.

Toch laten Kimberly en Elmar veerkracht zien. Natuurlijk zijn er verdriet en zorgen geweest om de vroeggeboorte. Maar al snel besluiten ze hun energie te richten op wat wél kan. Met een positieve instelling maken ze samen, met grote broer Milan, het beste van deze bijzondere periode. De warme sfeer en betrokken zorg van het team in het SMC helpen daar enorm bij. Het voelt bijna als thuis.

Vijf dagen na de reportage ontvang ik een berichtje. Marell gaat als een speer. Er wordt zelfs al gesproken over naar huis gaan. Haar ouders zijn nog druk bezig met de laatste stappen om de sondevoeding straks thuis zelf te kunnen geven.

En daarna?

Dan mag dit gezin eindelijk samen naar huis. Naar hun vertrouwde omgeving. En over een tijdje zelfs naar hun nieuwe huis, waar een heel nieuw hoofdstuk op hen wacht.

Kimberly, Elmar, Milan en Marell,
Ik wens jullie alle geluk van de wereld. Geniet van elkaar, van alle eerste momenten thuis en van het mooie avontuur dat nu echt mag beginnen.