Liv

In een ruime kamer op de liefdevolle afdeling Neonatologie van het MST, waar de wereld even kleiner lijkt, ontmoette ik Liv. Een prematuur meisje, geboren na 34 weken: kwetsbaar
en tegelijk ongelooflijk krachtig. Omringd door apparatuur en slangetjes, maar vooral door zachte handen en enorm veel liefde van haar ouders, begon haar verhaal rustig zichtbaar te
worden. Tijdens de fotoreportage mocht ik een aantal bijzondere, intieme momenten vastleggen. Het bundelen — een liefdevolle manier om haar geborgenheid te geven. Toen ik binnenkwam lag
ze huid-op-huid bij papa, en als afsluiting van de documentaire shoot bij mama. Ook het verschonen en omkleden legde ik vast: kleine handelingen die juist in deze setting
groots en betekenisvol aanvoelen. Daarna volgde het voedingsmoment, waarin rust en nabijheid centraal stonden. Het waren vooral momenten met z’n drieën, die voor de ouders
van enorme waarde leken tijdens deze onverwachte start van Livs leven. Wat deze reportage extra bijzonder maakte, was de sfeer in de kamer. Ondanks alles werd er
ook gelachen. Omdat Liv het, naar omstandigheden, zo goed deed, ontstond er ruimte voor lichtheid en ontspanning. Britt en Jarno vertelden dat de shoot voor hen even voelde als een
“normaal moment” — een klein stukje buiten de medische wereld. Even geen focus op apparatuur of zorgen, maar gewoon op hun dochter en op elkaar.
Liv’s begin is misschien anders dan verwacht, maar het is een verhaal van veerkracht, warmte, verbondenheid en liefde in zijn puurste vorm.
Soms zijn de kleinste mensen degene die de grootste indruk achterlaten.