Kylian

Met 33 weken kwam onze Zoon te vroeg op de wereld. Nadat ik een bloeding had gehad door placenta previa moest ik in het ziekenhuis blijven. Omdat ik harde buiken bleef houden hebben ze voor de zekerheid longrijping en weeënremmers toegediend. Dit werd na 48 uur gestopt en het leek de nacht goed te gaan, tot ik de volgende ochtend om de 10 minuten harde buiken bleef houden.

Kylian reageerde hierop met zijn hartslag dus dit zat niet goed. Opeens kwam de gynaecoloog binnen en die vertelde: als het binnen nu en 30 minuten niet beter gaat, dan ga je naar de O.K. voor een keizersnede. Jeetje wat was dit schrikken! Want ik dacht eigenlijk “harde buiken” horen erbij, ik ga straks lekker naar huis. Maar voor ik het wist lag ik op de O.K… het ging ineens allemaal razendsnel, vanaf toen zijn we al in de roller-coaster beland.

Het bleek dat Kylian op de navelstreng en de placenta aan het trappelen was. Hierdoor sloot hij zijn eigen toevoer af waar mijn lichaam dus weer op reageerde. De eerste dag ging het op en af met zijn saturatiegehalte. Uiteindelijk bleek dat hij toch hulp nodig had en is er ‘s nachts een team vanuit het Erasmus MC gekomen om hem een medicijn toe te dienen om zijn longen nog beter te laten rijpen. Ook kreeg hij een beademingsbuis. Dit betekende wel dat hij mee naar Rotterdam moest. Hier kwam hij op de I.C. te liggen.

Maar gelukkig ging het elke dag beter. Hij maakte groter sprongen. Na 5 dagen mochten wij terug naar het regionale ziekenhuis. Hier bleef hij ook met sprongen vooruit gaan. We leerden hem sondevoeding geven, want al zijn flesjes opdrinken kost hem nog teveel energie.

Enkele dagen later mochten we hem wat eerder dan verwacht mee naar huis nemen! Eindelijk mogen we op de roze of beter gezegd de blauwe wolk gaan genieten met ons gezinnetje!