Jurre

Van de ouders
Op dinsdag 30 december begonnen, voor ons uit het niets, buik- en rugkrampen. Dit vonden we op zich niet heel vreemd tot we doorkregen dat er wel heel erg een ritme in zat. Om de 5 minuten duurde het ongeveer 30 seconden. Contact opgenomen met de verloskundige. Omdat de hevigheid wel mee viel zouden we even een nachtje afwachten en bekijken hoe het de dag erna zou gaan. De 31ste kwam de verloskundige langs. De krampen leken zelfs lichtjes af te zakken, maar even controleren of ik ontsluiting had leek mij wel prettig. En ja hoor, met 33 weken 2 cm ontsluiting, de baby was al ingedaald en de baarmoedermond voelde erg dun aan. Het ziekenhuis werd gebeld en wij moesten maar snel een vluchtkoffer gaan inpakken. Binnen een paar minuten hadden we wat spullen in een tas gestopt en zijn we naar het ziekenhuis in Heerenveen gereden.

In het ziekenhuis werden allemaal testjes en checks gedaan. Gelukkig hielden de weeën zich rustig. Het doel was om de bevalling zo lang mogelijk natuurlijk uit te stellen zodat de prikken voor de longrijping zijn werk konden doen. Met succes, het rekken lukte goed en ondertussen konden wij een beetje aan het idee wennen dat we binnen een korte tijd ons kindje zouden gaan ontmoeten. Ook kregen we alvast een rondleiding over de kinderafdeling. Zo wisten we een beetje wat ons te wachten zou staan, heel erg fijn. Vanuit het raam van het ziekenhuis keken we naar al het vuurwerk wat om middernacht werd afgestoken, met een hapje en een frisje erbij.

1 januari ‘s avonds was het tijd om te gaan rusten, maar ik besefte mij goed dat rusten er niet meer in zat. Ze gingen de ontsluiting checken (5cm), het leek door te zetten. Twee uurtjes later (net 2 januari) werd Jurre met een stuitbevalling geboren. We wisten nog niet of we een zoon of dochter zouden krijgen, maar toen hij met zijn billen buitenboord hing konden we het al zien. Jurre deed het ontzettend goed en begon direct al een klein beetje uit de borst te drinken. Hij was ook zwaarder dan ingeschat en werd geboren met een gewicht van 2250 gram.

We hebben nog een tijdje in het ziekenhuis gelegen waar we ontzettend goed zijn begeleid. Jurre lag aan de monitoren waar ze hem goed in de gaten konden houden. Hij dronk ook al goed aan de borst, maar deed soms iets te veel zijn best waardoor het zuurstofgehalte in de uren daarna wat dipte. Jurre kreeg ook een tijdje lichttherapie tegen geelzucht. We hebben hem in het ziekenhuis mogen leren kennen, hebben van hem genoten en vonden het soms best wel even spannend. Gelukkig werden we hier goed in begeleid. We mochten al snel dingen in de verzorging zelf doen en mochten daarna leren hoe we de gekolfde borstvoeding door de sonde konden geven. Jurre deed het zo goed dat we sinds 14 januari lekker thuis zijn en hij hier verder mag groeien.

De dag voor vertrek kwam Sjoukje bij ons langs om foto’s van ons te maken. We zijn ontzettend dankbaar dat dit moment is vastgelegd. Een tijd die we nooit meer gaan vergeten en waar we nu ook een tastbare herinnering aan hebben.

Van de fotograaf
Dinsdag 13 januari mocht ik voor stichting Earlybirds een rapportage maken in het Frisius MC in Heerenveen van Jurre. Jurre is geboren met een zwangerschapsduur van 33 weken.  Jurre doet het zo goed dat hij de volgende dag mee naar huis mag. Op de valreep heb ik een mooie liefde volle rapportage mogen maken van kleine Jurre en zijn heit en mem.

Jurre lag nog lekker te slapen, toen ik aan kwam. Het was Jurre zijn voedingsmoment eerst bij mem aan de borst, daarna bij heit buidelen. Je was ontzettend helder en lag mooi om je heen te kijken.  Allemaal mooie momenten om vast te mogen leggen.

Lieve Jurre, ik wens je veel geluk, liefde , zonneschijn toe samen met je heit en mem.