Chris

Van de ouders

Onze grote kleine strijder Chris kwam met 25+6 weken in ons leven. Veelste vroeg en veelste klein. 710 gram woog hij bij zijn geboorte. Na 8 dagen in Zwolle te hebben gelegen op neonatologie was er een verdenking van een gaatje in de darmen en werd hij met spoed overgeplaatst naar de nicu in UMCG Groningen.
Dit werd hier helaas bevestigd.

Met een gewicht van 785 gram werd ons kleine mannetje naar OK gereden. Vervolgens begon de hele roller coaster …….
3x operaties aan zijn darmen
7x een bloedtransfusie
13x long foto’s
10x foto van de darm
10x echo’s
4x geïntubeerd
13x een infuus

En momenteel liggen we niet meer op de IC na 13 weken en is er ruimte in ons hoofd om na te denken over een babykamer en mooie foto’s maken. Hopelijk mogen we binnenkort dichter naar huis en t.z.t. helemaal naar huis
Wij zijn dankbaar dat Stichting Earlybirds ons hierbij heeft kunnen helpen

We zijn er zo blij mee ook om deze bijzondere momenten zowel verdrietig als heel erg mooi vast te hebben kunnen leggen! Ook heel erg bedankt Anneke voor je tijd en energie.

Van de fotograaf

Op maandag 15 juni spreek ik af in het UMCG voor een fotoreportage van de kleine Chris. Hij is dan drie maanden oud en heeft al een enorme weg afgelegd. In zijn korte leventje heeft hij meer meegemaakt dan menigeen in een heel mensenleven. Toch gaat het naar omstandigheden goed met hem. En daarmee ook met zijn ouders, want dat gaat hand in hand.

Sinds een paar dagen ligt Chris niet meer op de NICU, maar op de kinderafdeling. Een prachtige mijlpaal, maar tegelijkertijd ook een spannende stap voor zijn ouders. Wanneer we op de feestelijk versierde afdeling aankomen, ligt Chris heerlijk tevreden bij zijn mama op schoot te slapen terwijl hij het laatste beetje voeding krijgt.

Tijdens de fotoreportage wordt er volop geknuffeld met papa en mama, en dat vindt Chris helemaal prima. Veilig en geborgen nestelt hij zich tegen zijn ouders aan, alsof hij precies weet waar hij hoort.

Lieve Chris, ik hoop dat je iedereen blijft verbazen, zoals je dat de afgelopen maanden al hebt gedaan. Stap voor stap, op jouw eigen tempo. Laat ze maar een poepie ruiken! En dan wacht ik geduldig op het mooiste berichtje dat er is: dat jullie samen naar huis mogen.