Amaissa

Van de fotograaf
Vlak voor kerst mocht ik nog op pad voor Stichting Earlybirds. Dit keer naar het Dijklander ziekenhuis in Hoorn. Een klein meisje dat geboren is met 32 weken. Van de geboorte in Hoorn en toen meteen door naar het WKZ in Utrecht. (Helaas was er geen ruimte in Amsterdam). Amaissa is een klein maar sterk meisje. Inmiddels liggen ze nu een week weer dichter bij huis, in Hoorn. Ze heeft af en toe nog wat “dipjes”, maar is al lekker wakker en kijkt goed in het rond. Wat een heerlijk knap meisje!
Lieve Michel en Anna, ik hoop dat Amaissa stapje voor stapje groot en sterk mag worden zodat jullie haar gezond en wel en vol vertrouwen mee naar huis mogen meenemen en jullie andere meiden haar ook eindelijk kunnen knuffelen!
Liefs, Marinda

Van de ouders
Op zondag avond 7 december begon het te rommelen in me buik. Ik dacht neem twee paracetamol en ga naar bed. Maar eenmaal in bed leek er toch wel een patroon te komen in mijn rommelende buik. Dus ik de tijden meten en ja hoor, om de 5 minuten en het hield 2 minuten aan.
Ziekenhuis gebeld en er werd me verteld, we willen je graag toch wel binnen het uur zien. In de hoop dat ‘t nog zou wegtrekken, dacht ik ik rij zelf wel heen en maak m’n partner hier niet voor wakker. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis zette de weeën door en zo hevig dat ze achter elkaar kwamen. Er werd me nadrukkelijk verteld je moet je partner gaan bellen, want je gaat een keizersnede krijgen. En toen kreeg ik toch paniek. Ik had eerder een prematuur kindje gehad maar dat was met 34 weken dit was nog eerder. Bij binnenkomst in het ziekenhuis was ik nog 31 weken. Het uur daarna 32 weken en daardoor mocht ik ook m’n baby in het Dijklander ziekenhuis krijgen.
Al snel was mijn partner aanwezig en gingen we naar de OK en binnen no-time lag daar een klein meisje op me buik. Die redelijk blauw van kleur was maar toch veel geluid maakte. Ze werd meegenomen door pappa en de kinderarts en kreeg al gauw wat zuurstof. Ze werd overgebracht naar neonatologie en ik werd dichtgemaakt. Toen ik op de kamer kwam werd al gauw duidelijk dat ze meer ondersteuning nodig had, ondersteuning die ze in Hoorn niet konden geven en dus werden wij overgebracht naar het WKZ in Utrecht. Daar kwam ze op een IC te liggen en kreeg ze medicatie om haar longen verder te rijpen en coffeïne om haar ademhaling te stimuleren, ook had ze een CPAP gekregen. Een masker om haar ademhaling te ondersteunen. Uiteindelijk zijn we een week in Utrecht gebleven en toen weer overgebracht naar het Dijklander. En hier gaat het nu goed. Ze is van de ademhalingsondersteuning af, maar ze heeft nog wel een sonde. En ondanks de dippen die ze in haar hartslag en saturatie heeft, gaat het verder best goed. Daarom zijn we ook heel blij met de foto rapportage die Marinda gemaakt heeft. Zodat we later aan Amaissa kunnen laten zien wat een kleine vechter ze is en wat ze allemaal heeft moeten doorstaan.
Liefs Anna en Michel