Saar, Puck & Maud

Een mooie lentedag in het voorjaar van 2025… Papa was in de tuin bezig, toen mama plots naar buiten toe kwam met tranen in haar ogen. Tranen van geluk zo bleek, want in haar hand: een positieve test. Ons geluk kon niet op, want onze droom werd werkelijkheid met de verwachting een kleintje. Op dat moment gingen we er nog vanuit dat we 1 kindje zouden krijgen en de volgende 2 weken leefden we met vreugde toe naar die eerste echo. Want uiteraard konden we niet wachten om een eerste teken van leven te zien in mama’s buik. Maar bij de eerste echo werd de verrassing helemaal compleet toen de echoscopist plots 3 vingers in de lucht stak. Ja hoor, 3 kloppende hartjes kwamen op beeld en ons geluk kon niet op. Die 3 kleine wondertjes hadden meteen ons hart veroverd! In de tijd die volgde, brachten we het heuglijke nieuws aan bij de grootouders en de peetouders in spé. Steeds met dezelfde reactie: eerst even ongeloof, maar dan tranen van geluk.

In de maanden die volgden verliep de zwangerschap al bij al spoedig. De tussentijdse controles waren prima, op de echo’s begonnen we ook meer en meer duidelijk vormen te zien en mama voelde zich al bij al goed. Toch bleef in ons achterhoofd altijd een zekere vorm van ongerustheid zweven omdat er nu eenmaal bij een drieling meer risico’s aan verbonden zijn. We wisten al vrij vroeg wat het geslacht zou zijn… 3 meisjes!! Dat is toch wel heel bijzonder!! We begonnen ons al voor te stellen hoe de 3 zusjes lekker samen zouden knuffelen, spelen en samen opgroeien.

Toen mama half november toch wat last kreeg van een hoge bloeddruk, is alles heel snel beginnen gaan. Op 21 november kwamen onze 3 wondertjes dan eindelijk ter wereld en luisterden naar de namen: Saar, Puck en Maud. Ons gezinnetje was compleet en onze grootste wens ging in vervulling, want we hadden 3 prachtige dochters gekregen. Vanaf het eerste ogenblik dat onze 3 meisjes hun oogjes openden bleek al dat ze erg dapper waren, want ook al waren ze enkele weken te vroeg, toch deden ze het fantastisch. Puck moest nog wel even 2 dagen haar ademhaling onder controle krijgen en nadien moest Saar nog even voor een kort verblijf naar de Nicu met een darminfectie. Intussen zijn we al enkele weken verder en zien we onze meisjes iedere dag grote stappen zetten. Uiteraard hoort daar ook knuffelen met mama en papa bij, maar natuurlijk ook lekker bij elkaar liggen vinden ze heerlijk! Nog eventjes wat verder aansterken in het ziekenhuis en hopelijk mogen we snel met z’n allen naar huis, waar onze meisjes een warm nestje wacht en vooral veel liefde van mama, papa en alle mensen om hen heen!