Nanne

Van de ouders
Al een poosje liep ik met een te hoge bloeddruk waardoor ik niet meer aan het werk mocht en de controles bij het ziekenhuis waren. Op dinsdag 4 november had ik een afspraak bij de verloskundige in het ziekenhuis en alles leek goed. Mijn eigen bloeddruk was mooi gezakt en de baby deed het goed. Dus nog een weekend weg geboekt, samen de laatste keer een weekend weg.

In de nacht van dinsdag op woensdag had ik erg veel hoofdpijn. Maar ik dacht dit gaat vast wel over als ik wakker word. In de ochtend was het een zeurende hoofdpijn dus prima dacht ik. Ik had afgesproken om met een vriendin de stad nog in te gaan dus dit kon mooi doorgaan. Wel op badslippers omdat mijn eigen schoenen niet meer pasten door mijn mega opgezette voeten. Samen wat geluncht in de stad en daarna ben ik naar mijn moeder gereden om daar even een bakje te gaan doen. Waar ik vertelde dat ik hoofdpijn had gehad. Waarop mijn moeder aandrong dat ik het ziekenhuis moest bellen. Dit wou ik niet want was al vaker voor extra controle geweest en was elke keer loos alarm dus nu vast ook wel.

Van de verloskundige moest ik toch langs komen en zo zijn we woensdag 5 november naar het ziekenhuis in Drachten gegaan.

CTG, bloedprikken en urine in leveren. Direct zag ik wel dat dit er anders uit zag dan normaal met al die vlokjes in mijn urine. Deze keer duurde het ook langer dan normaal dat er iemand met een uitslag kwam. Ik kon zelf in mijn dossier kijken met uitslagen en zag dat hier de eiwitten wel enorm waren gestegen in vergelijking met een week ervoor. Van 12 naar 217, maar ik zei zal vast nog een berekening op komen. 

Maar ineens stonden er 5 mensen in mijn kamer met de mededeling dat het niet goed was. Ik kwam niet eerder naar huis dan dat de baby ook naar huis mocht. Dit omdat ik een ernstige vorm van zwangerschapsvergiftiging had en wanneer er niks aan gedaan zou worden dat het dan verkeerd af zou lopen. Omdat we op dat moment 33 weken en 5 dagen zaten kreeg ik direct een prik met longrijpers. Dit moest ik nog volhouden in ieder geval tot zaterdag zodat dit zijn werk kon doen. Verder kwam ik aan allerlei bloeddrukverlagende medicijnen te liggen en kreeg ik een katheter om mijn vocht proberen af te drijven. 

Op zondagavond 9 november was mijn bloeddruk veel te hoog en kregen de verpleegkundigen deze niet weer naar beneden met medicatie. Dus werd ik maandag 10 november ingeleid. Helaas bleef dit zonder resultaat. Na 10 uren lang weeën gehad te hebben en uiteindelijk maar 1 cm extra ontsluiting trok onze baby het niet meer. Zijn hartslag daalde enorm bij iedere wee. Daarom is toen besloten om een keizersnee te doen. Om 17.33 is toen onze zoon Nanne geboren. Hij kwam met veel gehuil ter wereld wat voor iedereen een enorme opluchting was. Een kleine jongen van 2146 gram en 42cm lang. 

Na een onderzoek van de kinderarts mocht hij bij mij liggen en na 15 minuten ging hij mee naar de afdeling in een couveuse. Omdat hij geen ondersteuning nodig had met ademhalen mocht hij bij ons op de kamer.  Mijn vriend kon al die tijd ook in het ziekenhuis blijven slapen. Wat enorm fijn was zo waren we direct een gezin en werden we samen betrokken bij de zorg van onze zoon. 

Nanne deed het direct goed en mocht daarom na 2 dagen al uit de couveuse weg. Elke dag ging het beter met hem en begon hij te groeien. We leerden van de verpleging de verzorging van onze zoon en werden overal in meegenomen. Ook ging mijn eigen gezondheid met de dag vooruit. Mijn bloeddruk zakte langzaam en had weinig last van mijn buikwond. 

In het weekend was de arts zo tevreden dat hij wou dat wij gingen leren hoe zijn sondevoeding werkte. Zodat hij wanneer hij sterk genoeg was met zijn sonde naar huis mocht. Nanne kreeg de overige voeding waar hij zelf te moe voor was om zelfstandig te drinken via zijn sonde. 

De verpleegkundigen van Nanne hebben ons dit stap voor stap geleerd met veel geduld en liefde. Op maandag 17 november kregen we het goede bericht dat alles zo goed bleef gaan dat we dan vrijdag naar huis mochten. Dan zou ik anders 36 weken zwanger zijn geweest. 

Ondanks de enorme liefdevolle hulp in het ziekenhuis zag ik hier enorm naar uit. Eindelijk weer privacy, geen schoonmaakster, arts, verpleegkundige, maaltijdbezorger die de kamer binnen kwamen. Geen piepjes en alarmen in de nacht. Maar eindelijk een echt gezin vormen thuis in alle rust. Waar we alles zelf moesten gaan ontdekken, Nanne leren kennen en een ritme in de dag te vinden.

Alles bleef goed gaan en wij konden de voeding via de sonde geven. Dus mochten wij op vrijdag 21 november naar huis toe. 11 dagen na de geboorte van onze zoon Nanne.

Dankbaar dat hij vanaf het begin het zo goed heeft doet en nog steeds. En dat het ziekenhuis zo heeft gehandeld zodat we er beide gezond uit zijn gekomen. Dat we ondanks deze situatie een fijne kraamweek hebben gehad. Ze namen de tijd voor ons om ons te helpen en te leren, waren een luisterend oor en zo veel meer nog.

Na 4 dagen thuis te zijn mocht de sonde er uit omdat hij de voeding allemaal zelfstandig kan drinken. Inmiddels is Nanne bijna 10 weken oud en zijn we 8 weken thuis. Een ritme is nog ver te zoeken, maar we hebben een hele makkelijke vrolijke tevreden baby. Die zich volledig aanpast aan ons. Hij is gek op melk en weegt nu ruim 4,5 kilo. 

Bijzonder om te zien dat een klein baby’tje in maat 44, wat eigenlijk nog te groot was, zo goed groeit en al in maat 56 zit. 

We zijn erg blij met de foto’s die zijn gemaakt door jullie. Voor ons een mooie herinnering en voor onze verwerking.  En zo kan Nanne later ook dit stukje zien van zijn leven.

Van de fotograaf
20 november mocht ik in het ziekenhuis Nij Smellinghe in Drachten een liefdevolle rapportage maken van Nanne. Nanne zijn moeder kreeg is zwangerschapsvergiftiging en hierdoor is Nanne  geboren met een zwangerschapsduur van 34 weken.

Toen ik bij Nanne en zijn ouders binnen kwam lag Nanne nog lekker te slapen. Dus kon ik een aantal mooie foto’s maken in zijn bedje. Na een verdroging werd hij wakker en heeft lekker bij zijn heit liggen buidelen.

Het gaat heel goed met Nanne, dat hij de volgende dag mee naar huis mocht. Op de valreep kan ik voor dit mooie gezin nog een liefdevolle rapportage maken namens stichting Earlybirds.

Lieve Nanne samen met je heit en mem wens ik jouw heel veel liefde, geluk en zonneschijn toe.