Matteo

Met 190 km over de snelweg, in een ambulance met gynaecoloog, je man voorin en jij met weeën. Ik kan het me nauwelijks voorstellen wat er dan door je heengaat. Wat begon met bloedverlies, werd al snel hele snelle actie. De gynaecoloog voelde namelijk een voetje en dat met 27 weken. In Nijmegen wordt Matteo met een spoedkeizersnede geboren. Gelukkig doet hij het goed voor zijn termijn. Na spannende weken, een verhuizing naar eerst het Rijnstate en vervolgens naar Doetinchem zie ik Matteo en zijn ouders terug na een korte reportage met Wereldprematurendag.
Na weken in het ziekenhuis slapen, gaat Matteo naar een kamertje waar zijn mama niet blijft slapen. Best een lastige keuze, want als je thuis bent wil je graag in het ziekenhuis zijn en andersom. Maar zijn moeder weet ook hoe fijn het is om wel te kunnen blijven en gunt het een ander ook. Zij is ondertussen ook wel toe aan thuis slapen. Want nog even en dan mag Matteo mee naar huis als alles goed gaat en dan komen er nog genoeg gebroken nachten.
Matteo is al wakker als ik kom en mag in bad. Hij protesteert even als hij uit de kleren gaat, maar eenmaal in het warme water is het genieten. Ook de warme doek die mama voor hem heeft klaargelegd is superfijn. Dat hij al een kanjer is in drinken laat hij daarna even zien. Helemaal leeg lukt niet, maar dat geeft niks na een inspannend bad. Papa wrijft zijn buik en even later zijn voorhoofd met een vinger en je ziet Matteo ontspannen en zachtjes wegzakken naar dromenland. Wanneer de voeding klaar is, gaat hij lekker buidelen. Eat, sleep, repeat. Droom maar fijn Matteo.