Mare & Hanna

Een heuse rollercoaster, dat was deze zwangerschap. Bij de eerste echo bij de verloskundige in ons dorp zagen we twee kloppende hartjes. Vanaf dat moment veranderde alles: we werden direct doorverwezen naar het streekziekenhuis en daarna meteen naar het Radboud in Nijmegen. Al snel werd duidelijk dat dit geen zorgeloze zwangerschap zou worden. De tweeling deelde niet alleen mijn buik, maar ook één vruchtzak en één placenta – een zogeheten ‘mono mono-zwangerschap’. En dat is precies zo spannend als het klinkt. Medisch gezien is dit één van de meest risicovolle zwangerschappen. Tot de geboorte wisten we dat de kans helaas groot was dat er iets mis zou gaan met één van de baby’s of met allebei. En ook na de geboorte zou het spannend blijven, want hoe dan ook zouden de meisjes te vroeg geboren worden.

Bij 28 weken werd ik opgenomen in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen voor foetale bewaking. Elke CTG was spannend: te veel onrust kon betekenen dat de baby’s eerder gehaald moesten worden. Een grappig detail: onze oudste zoon Ted is geboren op de verjaardag van papa (Jelmer) een echte mannenverjaardag. En we wisten dat de meisjes maximaal tot 34 weken in mijn buik mochten blijven. Daarna zou het risico binnen groter zijn dan buiten. De geplande datum werd 15 augustus, mijn eigen verjaardag. Uiteindelijk hebben de meiden het precies tot die dag volgehouden en werden ze letterlijk het mooiste verjaardagscadeau ooit. Zo hebben we nu niet één, maar twee dubbele verjaardagen in ons gezin: Jelmer & Ted samen én ik samen met de meiden. Twee knalfeesten dus, elk jaar opnieuw!

Toch kreeg onze rollercoaster nog een extra looping op de laatste dag voor de geplande keizersnede: er bleek geen plek te zijn in het Radboud. Na bijna zes weken ziekenhuisopname mocht ik onverwacht een nacht thuis slapen. De volgende dag werden we in het Slingeland Ziekenhuis in Doetinchem met open armen ontvangen, waar we tot nu toe fantastische zorg krijgen. De meiden doen het boven verwachting goed en Jessica heeft deze bijzondere periode op een prachtige manier vastgelegd. Zo waardevol!

Nu rest ons vooral de hoop dat we gauw met z’n allen thuis mogen zijn, zodat Ted eindelijk zijn zusjes echt kan leren kennen en we compleet zijn als gezin.