Luka

Van de ouders

Op vrijdag 25 september 2026, met een zwangerschapsduur van 28+6 weken, begon de dag eigenlijk heel normaal. In de ochtend kreeg ik spontaan harde buiken. Ze waren niet pijnlijk, maar kwamen steeds regelmatiger terug. Ik was al even rustig gaan liggen en had zelfs nog gedoucht, maar niets leek te helpen. Omdat de harde buiken steeds constanter werden, besloot ik toch maar even contact op te nemen en het te laten controleren. Omdat ik eerder in de zwangerschap vanwege bloedingen onder controle was geweest bij het WKZ, kon ik gelukkig direct daar terecht. Tijdens de controle bleek al snel dat er meer aan de hand was dan we hadden gehoopt. Mijn baarmoederhals was al verkort en ik bleek 2 cm ontsluiting te hebben.
Vanaf dat moment werden direct alle toeters en bellen aangesloten. Ik kreeg weeënremmers en longrijpers toegediend, in de hoop de zwangerschap nog zo lang mogelijk te kunnen rekken. De dagen daarna leek alles gelukkig rustig te blijven. Op dinsdag 29 september kregen we dan ook groen licht om thuis de zwangerschap verder af te wachten.

Op donderdag 1 oktober tijdens het klaarmaken van het avondeten veranderde alles opnieuw. Ik kreeg plotseling pijnlijke harde buiken. Na even afwachten besloten we toch weer voor controle naar het WKZ te gaan. Bij aankomst bleek ik nog steeds 2 cm ontsluiting te hebben. De artsen wilden het nog een uur of twee aankijken. Als er niets zou veranderen, mochten we waarschijnlijk weer naar huis. Maar nog geen uur later begonnen de weeën steeds pijnlijker en regelmatiger te worden. Bij de volgende controle bleek ik inmiddels 4 cm ontsluiting te hebben. Dat betekende dat onze kleine  man zich toch echt aan het aankondigen was. Hij zou ergens in de komende uren of dagen geboren worden. Dat moment maakte alles ineens heel echt. Ons kleine mannetje had besloten dat het tijd was om de wereld te ontmoeten, veel eerder dan we hadden gehoopt.  Lang hebben we niet hoeven wachten. In de vroege ochtend van vrijdag 2 oktober, met precies 29+6 weken zwangerschap, werd om 03:49 uur onze zoon Luka geboren. Een klein mannetje van maar liefst 1360 gram en 38 centimeter. Veel te vroeg, veel kleiner dan we ons hadden voorgesteld, maar vanaf het allereerste moment al zo ontzettend bijzonder. Vanaf het begin liet Luka zien dat hij ontzettend sterk is.

Hij deed het gelukkig goed en liet al snel merken dat al die slangetjes en ondersteuning niet helemaal zijn ding waren. Zo wilde hij al vrij snel van de Optiflow (een neusbril die hem ondersteunt bij het ademen) af. Hij vond al die slangetjes maar niets! Na een paar dagen hebben we de Optiflow toch weer op een lage stand teruggeplaatst, omdat hij wat meer last kreeg van dalingen in zijn zuurstofgehalte en hartslag. Dit keer leek hij het gelukkig een stuk minder vervelend te vinden. Na twee weken op de NICU in het WKZ te hebben gelegen, werden we overgeplaatst naar het St. Antonius Ziekenhuis. Ook hier bleef Luka ons verbazen met hoe goed hij het deed. Toen Luka drie weken oud was, mocht de Optiflow definitief stoppen. Vanaf dat moment had hij alleen nog zijn dagelijkse shotje ‘kinderespresso’, zoals de artsen het zo lief noemen, om hem eraan te blijven herinneren dat hij zelf moest blijven ademen.