Jip & Nové

Een klein jongetje en meisje liggen heerlijk tegen elkaar aan te slapen wanneer ik de ziekenhuiskamer in kom lopen samen met mama. Jip en Nové zijn geboren met 30 weken.
Maartje denkt dat ze een blaasontsteking heeft en gaat naar de verloskundige om deze klachten na te laten kijken. Maar ze blijkt al 2 cm ontsluiting te hebben. In het ziekenhuis in Zwolle is geen plek, dus wordt Maartje opgenomen in Groningen.
Gelukkig blijft de tweeling nog even in mama’s buik en mogen ze wanneer er plek is in het Isala terug naar Zwolle. Daar worden Jip en Nové geboren. Omdat Jip goed ligt en een tweeling, zeker met vroeggeboorte kleiner is, mag ze gewoon bevallen. In het Isala gaat het in eerste instantie zo goed met de kleintjes dat ze naar Enschede mogen. Maar na een paar dagen blijkt dat Jip toch meer ondersteuning nodig heeft dan ze kunnen geven en moeten ze weer terug. Na een paar weken mogen ze weer terug.
Zes weken verder zijn ze als ik kom om foto’s te maken. Omdat Nové al van alle snoertjes af is mogen ze heerlijk samen in 1 bedje slapen. Wat een mooi gezicht. Ze mogen allebei uit de kleren en even samen in bad. Jip gaapt, oe wat fijn! Maar vermoeiend is het wel, want energie om de fles te drinken is er niet meer. Hij sabbelt wat, maar ligt liever warm tegen papa aan. Huid op huid. Ondertussen krijgt Nové een nieuwe sonde, dat gaat de ene keer makkelijker als de andere keer en als ouder kun je er dan best even een traantje wegpinken als ze met je kind bezig zijn. Die sonde gaat via haar neusje en keel naar haar maagje. Als even later alles goed zit en ze lekker tegen mama aanligt is ook Nové al in slaap. Te moe voor de fles. Beide kindjes gaan lekker terug in bed, dicht tegen elkaar, de sondes worden aangesloten.
De monitor wordt weer aangesloten. Elke dag worden er stapjes gezet, de ene keer wat meer als de andere. Maartje en Bas zijn er inmiddels een beetje aan gewend als is het best vermoeiend en veel. Ze geven de tweeling nog een laatste kus en gaan dan even samen de buitenlucht in, even eten om straks lekker lang met zijn viertjes te kunnen buidelen. Want dat zijn misschien wel de fijnste uurtjes van de dag.