Emma

Ik heb altijd een sterke kinderwens gehad, maar helaas is dit niet zo makkelijk voor mij. Vorig jaar augustus zijn we begonnen met IUI behandelingen, na de derde poging raakte ik al zwanger. De zwangerschap liep de eerste maanden voorspoedig, ik had helemaal geen lichamelijke klachten. Voor de 20 weken echo werden we naar het UMCG gestuurd want er waren wat zorgen over haar darmpjes en mijn placenta kwam nooit mooi in beeld.
Haar darmpjes bleken gelukkig in orde. Wel was er nog zorg over de placenta en ze groeide niet zo goed. In eerste instantie werd gedacht dat de placenta voor de baarmoedermond lag. Maar na uitgebreid onderzoek en een MRI scan werd geconstateerd dat mijn baarmoeder naar achteren groeit tussen de kleine bekken, dit is erg zeldzaam en komt zelfs in het UMCG niet veel voor. Er waren geen of weinig studies over te vinden. Achter de schermen hebben de artsen en gynaecologen veel over mijn situatie gesproken en een hele planning gemaakt over wanneer ik een geplande keizersnede zou gaan krijgen. Dit zou in augustus gebeuren, zo’n 3 weken voor mijn uitgerekende datum met een verticale keizersnede zodat ze beter bij de baby kunnen.
‘S middags 11 juli braken mijn vliezen spontaan en ‘s avonds werd onze dochter met 32+2 weken met een keizersnede geboren in het UMCG. Na 4 dagen mocht Emma al van de NICU af en naar het WZA. Emma maakt grote stappen en we zijn steeds dichterbij huis gaan. Kijkend naar Emma ben ik zo ontzettend dankbaar dat zij in ons leven is.

Van de fotograaf
Het is 29 juli als ik in de ochtend het WZA binnenloop, waar de ouders van Emma al op mij wachten. Onderweg naar het Ouder en Kind Centrum vertellen ze dat het al heel goed gaat met Emma en hoe spannend de zwangerschap en in het bijzonder de keizersnede zijn geweest. Op de kamer tref ik een prachtig, klein meisje aan. Rustig beginnen we met fotograferen en Emma vindt het allemaal prima. Maar nergens is ze meer tevreden dan op de borst van papa of mama.
Emma, het ga je goed!