Daan

Van de ouders
Woensdag 3 december 2025. Ik ging naar de longarts voor een poliklinische controle omdat mijn benauwdheid steeds meer op speelde tijdens mijn zwangerschap. Ik moest een longfunctietest blazen. Deze was zo slecht dat ik direct hoorde. Je mag niet naar huis. Je wordt opgenomen. Ik dacht, ik word opgenomen, wat is er dan aan de hand? Ik belde naar mijn man Frank en zei ‘Ik moet in het ziekenhuis blijven. Ik bel je later wel. Ze gaan van alles onderzoeken. Ik zie je straks wel na het werk.’ Ik kreeg een x thorax en ze namen bloed bij me af. Zoals gezegd, einde van de dag zou mijn man samen met ons bijna twee jarige dochtertje even op visite komen. Ik wist nog steeds van niets, maar mijn man wilde naar huis gaan en werd tegengehouden door de verpleegkundige. Je moet hier blijven, maar onze dochter moet zo naar bed, ‘Nee ik adviseer het echt’. Op het moment van willen gaan komen ook mijn ouders op visite. Precies toen kwam de dokter binnen. Hij kwam naast me zitten en zei ‘Er is een lymfoom gezien in je rechter oksel’ Mijn man, ouders, m’n dochtertje en ik keken elkaar aan. Wat heb ik? De dag erna werd ik overgeplaatst naar het RadboudUMC. Van het ene onderzoek door naar de pet-scan, beenmergpunctie, bloed prikken ga zo maar door.
Kwam een paar dagen later de diagnose: je hebt acute lymfatische leukemie. Onze zoon moest geboren worden bij de 35 weken. Dit omdat ik zo snel mogelijk aan de chemotherapie moest gaan beginnen.
Op zaterdag 6 december is Daan geboren. Met 35 weken, een gewicht van 2585 gram. Hij werd geboren een uurtje bij ons en is doorgegaan naar de Nicu afdeling. Net bevallen, meteen is je kind weg wat is dat hartverscheurend. En 3 dagen geleden wisten we nog helemaal van niets. Maar dit allemaal omdat ik behandeld moest worden voor mijn ziekte.
Het is een zeer zeldzaam ziekte en al helemaal in combinatie met het zwanger zijn. Gelukkig was Daan zo dapper dat hij alleen een sonde nodig had. Als hij te moe was om zijn flesje te drinken, kreeg hij zijn flesvoeding door de sonde om te kunnen groeien en bloeien.
We werden getipt over Stichting Earlybirds door de verpleegkundige van de Nicu. De uitgerekende datum zou eigenlijk zijn 10 januari. En inderdaad, onze Newborn shoot stond al gepland. Jolien nam contact op met mij en we spraken met elkaar af op 18 december. Ik had er al een week chemotherapie op zitten. Toen voelde ik me nog goed. In de ochtend op 18 december kwam de kapper om mijn haar te doen. Leuke kleren aan mijn best gedaan om mezelf echt Maud te voelen wie ik ben. Frank en Jolien ontmoeten elkaar op de Nicu. Daar werd Daan verschoond en kwamen ze naar afdeling hematologie waar ik opgenomen lig. Op die dag mocht ik nog van mijn kamer af. We maakten foto’s in een familie kamer zodat we weinig idee hadden van ziekenhuis sfeer. Het was geweldig.  Een echt geluksmoment. We straalde van oor tot oor. Dit is hoe het moet zijn. Dank je wel, Jolien. Het kon niet beter gepland worden. De dag later had ik als bijwerking van de chemotherapie een hoornvliesontsteking en een verlamming aan beide ogen. Ik heb dagen weinig tot niets kunnen zien. Ziek, zwak, veel pijn en ontsteking waardoor de centraal veneuze lijn waarover mijn medicatie loopt eruit moest. Een hoop ellende de weken na de shoot.
Wij kijken terug op hoe bijzonder is het dat we op 18 december dit hebben mogen doen en vanaf 19 december ik me enorm ziek voel. Dit moment pakken ze nooit meer van ons af door deze prachtige foto’s. Veel dank dat deze stichting bestaat alle love dat jullie dit lichtpuntje in deze donkere tijd aan ons gegeven hebben. Ik vecht nog voor een hele lange tijd door, maar ga voor genezing. Deze strijd gaan we strijden dit allemaal voor onze prachtige kinderen familie en vrienden.
Op maandag 29 december is Daan ontslagen. Hij doet het super. Maar helaas, ik moet nog blijven. En ik ga deze strijd strijden voor mijn prachtige gezin en toekomst

Van de fotograaf
Soms komt een berichtje precies op het juiste moment. In het weekend kreeg ik een appje van de planner van Earlybirds: een bijzondere spoedaanvraag. Nog vóór ik het had uitgedacht, wist ik het al en appte haar terug. Met een rustige week voor de boeg was er ruimte, praktisch, maar vooral ook gevoelsmatig.
Maud werd in haar 34e zwangerschapsweek gediagnosticeerd met acute lymfatische leukemie. Eén woord dat alles stilzet. Niet veel later werd Daan met 35 weken geboren en startte voor Maud een intensief traject van chemo’s en medische zorg. Tussen alle onzekerheid door had Maud één wens, voordat haar haar zou uitvallen: een fotoshoot.
Samen met Daan en papa Frank. Hun dochter Liz is er ook, maar juist vanwege de situatie kozen ze bewust voor een rustige shoot met z’n drieën.
We spraken af op de NICU. Frank ontving me daar, en meteen voelde ik hoe warm dit gezin wordt gedragen, door elkaar, maar ook door de zorg om hen heen. De verpleging heette me welkom en daar maakte ik de eerste foto’s. Daarna liepen we samen, met Daan in de kinderwagen, richting de afdeling hematologie. Maud stond daar al klaar. Vol energie en stralend. Zelfs de kapper was langs geweest.
De verpleegkundigen hadden “de woonkamer” voor ons gereserveerd. Een stille, zachte plek in het ziekenhuis. Geen medische hectiek, maar de ruimte voor een rustig samenzijn.
Met elke foto die ik maakte, zag ik het opnieuw: een ongelooflijk trotse moeder. Een gezin dat dankbaarheid uitstraalt, ondanks alles. Liefde die groter is dan de omstandigheden. En precies dát is waarom deze foto’s bestaan en ik mij inzet voor de stichting.