Feije

Mijn zwangerschap verliep heel goed. Ik ervaarde weinig klachten en keek uit naar mijn verlof. Totdat ik in de nacht van maandag 9 maart wakker werd van een drukkend gevoel onder in mijn buik, met uitstraling naar mijn rug. De klachten kwamen in vlagen en zakten snel weer af. Met deze klachten heb ik de verloskundige gebeld en kon ik diezelfde ochtend terecht. Na enkele controles, waarbij ook werd gevoeld dat de baby al was ingedaald, werd aangegeven dat deze klachten vaker voorkwamen bij een blaasontsteking of obstipatie. Omdat ik pas 30 weken zwanger was en de klachten nog onregelmatig waren, leek een inwendig onderzoek op dat moment niet noodzakelijk. Met de gedachte dat het mogelijk om een blaasontsteking ging, ging ik weer naar huis. Het plan was om de volgende ochtend mijn urine in te leveren bij de huisarts.

In de loop van de dag en nacht namen de klachten echter steeds verder toe. Waar warmte in eerste instantie nog wat verlichting gaf, hielp dit op een gegeven moment niet meer en werd de pijn steeds intenser. In de ochtend begon ik te braken en merkte ik voor het eerst bloedverlies op. Opnieuw had ik de verloskundige gebeld, die vervolgens bij mij langskwam. Bij controle bleek dat ik inmiddels al 4 centimeter ontsluiting had. Vanaf dat moment ging alles razendsnel.

Ineens werd de werkelijkheid een waas, een situatie waar je helemaal nog niet op voorbereid bent. De boodschap dat de bevalling die dag zou plaatsvinden kwam hard binnen. Omdat de zwangerschap nog geen 32 weken was, was het plan om naar Groningen te gaan. Maar daar was simpelweg geen tijd meer voor. De weeën waren intens en volgden elkaar snel op.

In de ambulance ontstond een weeënstorm en alles ging in een roes. Aangekomen in het ziekenhuis in Leeuwarden bleek ik al volledige ontsluiting te hebben. Op de verloskamer mocht ik direct gaan persen. Slechts een kwartier later werd onze zoon geboren: Feije.

Feije deed het meteen goed en had een mooi geboortegewicht. Ondanks de heftigheid en de snelheid van alles, overheerst vooral de liefde voor hem. De dag zelf voelt nog steeds onwerkelijk, een samenspel van emoties en gebeurtenissen dat samen een intense, emotionele rollercoaster vormt.

Inmiddels zijn we thuis. Voor Feije was de nieuwe omgeving even wennen, maar inmiddels hij voelt zich al helemaal thuis. Hij groeit goed en gelukkig mocht hij zonder sonde naar huis. We zijn ontzettend blij en dankbaar dat alles verder goed verlopen is en dat we daarbij fijne nazorg ontvangen.