Samuel

Van de ouders

Mijn hele zwangerschap was eigenlijk al best pittig. Veel hoofdpijn, extreme vermoeidheid en regelmatig pijn in mijn lichaam. Bij de 20-wekenecho kwam daar nog iets bij: mogelijk placenta praevia. De placenta lag voor de uitgang. Of dat zo zou blijven, konden ze toen nog niet zeggen. Dus we wachtten af.

Met precies 32 weken kregen we de echo. En inderdaad: placenta praevia. Een natuurlijke bevalling zou niet mogelijk zijn, dus waarschijnlijk zou het een keizersnede worden. Maar zover kwamen we niet eens. De volgende dag verloor ik ineens veel bloed. Naar het ziekenhuis voor controles. Gelukkig stopte het bloedverlies en mocht ik weer naar huis.

Een paar dagen later begon het opnieuw. En daarna helaas nog een keer. Tot ik op een woensdagochtend veel meer bloed verloor, met stolsels. Eenmaal in het ziekenhuis werd het steeds erger. Rond één uur ’s nachts sloeg de paniek toe. Ik had ontzettend veel bloed verloren en kreeg harde buiken. De gynaecoloog kwam bij ons en vertelde dat ze Samuel direct moesten gaan halen. Ik was 34 weken en één dag zwanger. Of we het meteen wilden doen of wilden wachten tot het dag was? Tja.
Dan maar meteen. Anders lig je daar alleen maar tegen dat moment aan te hikken. Maar ik wilde dit helemaal niet. 34 weken. Dat was veel te vroeg. Hij was nog niet klaar.

Alles ging ineens snel. Richting de OK, ruggenprik, doek omhoog. Mijn man gelukkig naast me. Ik trilde als een rietje en moest overgeven. De tijd om me mentaal voor te bereiden was ongeveer… nihil.  Mijn man gelukkig de hele tijd naast me. Mijn hand vasthouden, tegen me praten, rustig blijven. Ik weet echt niet hoe ik dit zonder hem had moeten doen.
En dan lig je daar. Je voelt van alles, maar hebt geen pijn. Dat is zo’n raar gevoel. Ik riep volgens mij regelmatig au, terwijl het eigenlijk geen pijn deed. Maar ja, wat moet je anders zeggen als je voelt dat er aan je lichaam wordt getrokken en geduwd op een manier die totaal niet klopt? En toen ineens: kijk eens. Daar is hij. Welkom, lieve Samuel.
Heel even werd hij omhooggehouden zodat ik hem kon zien. Daarna ging hij direct naar het tafeltje naast me. Papa meteen achter hem aan

Samuel had moeite met ademhalen en moest direct geholpen worden. Niet veel later lagen hij en zijn vader op de kinderafdeling. Later werd hij overgebracht naar het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam, waar hij op de neonatale intensive care kwam te liggen. Daar kreeg hij onder andere beademing. Ook kreeg hij een klaplong.

Maar Samuel bleek een sterk en eigenwijs mannetje. De beademingsbuis mocht er al snel uit en vanaf dat moment ging het iedere dag een beetje beter. Minder ondersteuning. Meer voeding. Steeds meer zelf drinken. Stapje. Voor. Stapje.

Inmiddels groeit hij goed en komt het moment van naar huis gaan steeds dichterbij. Mét sondevoeding. En ja, dat vind ik mega spannend. Als ik terugkijk, overheerst vooral dankbaarheid. Onze Samuel werd veel eerder geboren dan gepland, met een start die we hem nooit hadden toegewenst. Maar zó ontzettend welkom.

Tussen alle ziekenhuisdagen, controles, voedingen, monitoren en spannende momenten door, was er gelukkig ook ruimte voor iets heel moois. Een paar dagen geleden mochten we namelijk een bijzondere fotoshoot doen via Early Birds. Hier, gewoon in het ziekenhuis. Even geen focus op alle medische dingen. Geen cijfers, saturaties of hoeveel milliliter hij had gedronken. Maar gewoon wij met z’n drietjes: papa, mama en Samuel. Er zijn prachtige foto’s van ons gemaakt. Foto’s van een periode die ontzettend heftig is geweest, maar die tegelijkertijd ook zó bijzonder is. Want hoe anders zijn start ook is gelopen dan we hadden gehoopt, dit zijn wel zijn eerste weken. Onze eerste weken met hem. En juist daarom ben ik ontzettend dankbaar dat zoiets bestaat en dat dit voor ons mogelijk werd gemaakt. Want straks gaan de slangetjes weg. De sonde verdwijnt. De monitor gaat uit. We verlaten deze ziekenhuiskamer en het gewone leven begint steeds een beetje meer. Maar deze foto’s blijven. Een tastbare herinnering aan hoe klein hij was. Aan hoe sterk hij was. Aan ons, als papa en mama, naast hem in die ziekenhuiskamer. Aan een periode die we nooit zullen vergeten en die voor altijd een onderdeel van zijn verhaal én van ons gezin zal zijn. Een herinnering die we voor altijd bij ons zullen dragen.

Bijna naar huis
Inmiddels hebben we geleerd hoe we zelf zijn sondevoeding kunnen geven. Want waarschijnlijk mogen we binnen nu en twee à drie dagen naar huis. Naar huis. Met onze zoon. Mét sondevoeding. En dan begint er weer een compleet nieuwe, waarschijnlijk doodenge fase. Thuis ontdekken hoe we dit allemaal gaan doen. Hopen dat hij steeds meer zelf gaat drinken. Tot uiteindelijk ook die sonde eruit kan. Echt een enorme shout-out naar iedereen die iedere dag met deze kwetsbare, kleine kinderen werkt en dit werk kan blijven doen. Ik vind het oprecht ontzettend knap. Maar deze ziekenhuiskamer wordt met de dag kleiner. Ik word zelf steeds mobieler. En ik wil gewoon weg. Naar huis. Het kan. Bijna mag het. En ja, ik vind het mega spannend. Maar we gaan ervoor. Met z’n vijven.

Dat onze kleine, eigenwijze, sterke Samuel maar heel groot mag worden. En gelukkig.
En vooral heel gezond.

♥